سیم جوش و الکترود جوشکاری هر دو برای اتصال قطعات فلزی به کار می روند، اما تفاوت های ساختاری و کاربردی مشخصی دارند.
سیم جوش، مفتولی فلزی و اغلب بدون پوشش ضخیم است که به صورت قرقره در دستگاه های جوشکاری تغذیه می شود و با ولتاژ کم و جریان زیاد، به صورت پیوسته حوضچه جوش را پر می کند؛ این روش سرعت بالا و جوش تمیز با پاشش کم ارائه می دهد، اما معمولاً به گاز محافظ برای جلوگیری از اکسیداسیون نیاز دارد و هزینه بیشتری نسبت به الکترود دارد.
در مقابل، الکترود جوشکاری، مفتولی رسانا با پوشش ضخیم فلاکس است که در جوشکاری قوسی دستی (SMAW) استفاده می شود؛ فلاکس آن هم از جوش محافظت می کند و هم قوس را پایدار می سازد، بنابراین بدون نیاز به گاز محافظ، در شرایط نامساعد مانند باد و باران قابل استفاده است. اما سرعت جوشکاری کمتر دارد، دود بیشتری تولید می کند و نیاز به تعویض مداوم الکترود دارد.